Co się dzieje?
- Co was wszystkich łączy? - Jesteśmy sami.
Tata odszedł, gdy byłam mała.
Mamy dla was misję.
Ryzykowną misję pod przykrywką.
Mogą ją wykonać tylko dzieci.
Ukryte wiadomości. Pochodzą z Instytutu na Wyspie Portowej.
Przenikniecie tam jako moi tajni agenci.
Czworo dzieci ma to powstrzymać?
Nie zwykłych dzieci.
Czworo wyjątkowych dzieci.
Tajne Stowarzyszenie Nicholasa Benedicta.
Witajcie, uczniowie.
Jestem dyrektorem. Dr L.D. Kurtyna.
L.D. Kurtyna to wasz brat.
- To jego ścigamy. - Tak.
Znajduje się tu mój najcenniejszy wynalazek.
- Szeptacz. - Podręcznikowa kontrola umysłu.
Nie tylko Stonetown, ale cały świat.
- Żegnaj, wolna wolo. -Zaczynamy.
Tak, Kate. Idziemy na wieżę.
Do Szepczącego Pokoju.
- Kod czerwony. - Ochrona...
Nie jestem skrzywdzoną osobą, która potrzebuje uleczenia!
Ani jakimś...
- Zaraz się obudzi. - I wezwał pomoc.
- Co robisz? - Trzeba złamać jego wolę.
To maszyna.
Nie możesz się przyłączyć?
Tak!
Udało jej się.
Tu Kurtyna.
Wycofajcie się. Zatrwożenie minęło.
Jakie to uczucie?
- Nie mieć pamięci? - Czułem się, jakbym szukał.
Odpowiedzi na moich oczach.
To byłaś ty, Kate.
To zawsze byłaś ty.
- Jestem dumna. - Chcę z tobą zamieszkać.
Też o tym myślałam.
Myślałaś o dalszych studiach?
Chcę iść do Akademii Boatwright.
W pełni na to zasługujesz.
Docenią cię tam.
- Konstancjo. - Z szacunkiem odmawiam.
- Odmawiasz? - Adopcji.
Zostanę tutaj, ale darujmy to sobie.
- Co zrobisz? - Znajdę go.
Nie poddam się.
- Szeptacz to tylko pamiątka. - Naprawdę?
Mam coś lepszego.
To może być interesujące.
Moje drogie Stowarzyszenie,
od kiedy jesteśmy razem,
życie nas wszystkich zaskakuje, prawda?
Nagle trafiamy w nieoczekiwane miejsca.
Siedem sekund.
Jak to możliwe, że twój jest szybszy?
Stworzyłem suplement diety roślinnej,
który zwiększył funkcje mitochondrialne.
Gwiazda rocka.
Z nowymi ludźmi doświadczamy rzeczy,
o których nawet nam się nie śniło.
Lub zdumiewamy się nieuchwytnym stanem zwanym harmonią.
Niespodziewane zdarzenia dają radość.
Życie może być kolorowe.
Bardziej ekscytujące.
Innowacyjne.
Niezbyt efektywne.
- Wymienię czas na zabawę. - To dobry układ.
Madge.
Co tam masz?
Ale
nie wszystkie niespodzianki są dobre.
Spokojne rejsy mogą się zmienić w burzliwą żeglugę.
Dlatego to takie ważne, żebyśmy mieli siebie.
I dlatego zapraszam was na nową przygodę.
Jesteśmy rodziną.
I choć codzienne życie pcha nas w różne strony,
gdy natrafimy na nawałnice,
rodzina musi się przegrupować.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA”
TRENTONA LEE STEWARTA
- Nasz szacowny gość to dr L.D. Kurtyna. - To ja.
Ludzie zatrzymują cię na ulicy i dziękują?
Niby czemu?
Może dlatego, że samodzielnie rozwiązałeś Zatrwożenie?
Jeden z największych kryzysów w życiu.
- Tak. - Ludzie nazywają cię bohaterem.
Nie.
Jestem prostym człowiekiem.
Dostrzegłem problem
i wywęszyłem stojącego za nim winowajcę.
- Doktora Garrisona. - Tak.
Czuje się pan zdradzony?
Oczywiście, że tak.
Ale tu nie chodzi o mnie. Tylko...
Jestem wdzięczny, że miałem wyjątkowy intelekt
i umiałem rozwiązać problem.
Dla wszystkich.
- A teraz nowe przedsięwzięcie, Szczęście. - Szczęście.
Wykłady, programy telewizyjne, nowa książka.
Stał się pan swego rodzaju guru.
Pozbywam się smutku po jednej osobie naraz.
- Tak. - Podobno może pan każdego uszczęśliwić.
Nie kontroluję tego, co mówią, ale tak.
Mogę.
Uniesiona brew.
Nie chcesz być szczęśliwa?
Cały czas?
Jesteśmy ludźmi przez wzloty i upadki.
Nie. To twój wewnętrzny pesymista.
Czemu nie wybrać szczęścia?
Mam pytanie.
Wiesz, że na to zasługujesz?
Wiesz, że możesz wybrać radość i dobre samopoczucie?
Ze mną to jest możliwe.
Wybierz
szczęście.
O co chodzi?
Zdecydowanie zalało mnie przytłaczająco dobre samopoczucie.
Czyż to nie cudowne?
Chodź na śniadanie.
Nie jestem głodna.
Mówisz tak, bo jeszcze nie spróbowałaś mojego holenderskiego naleśnika.
Naleśników.
Trzy, dwa, jeden.
- Dzień dobry. Rezydencja Benedictów. - Kto mówi?
Gdzie Rhonda?
Przyjaciółko, powinnaś wiedzieć lepiej.
Wiem. Pracowałam nad własną postacią.
- Podróżniczka. - Bardzo przekonujące.
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
Wskazówki są wymagające, ale sprawiedliwe. Dzieci będą zachwycone.
Tak się cieszę, że cię zobaczę.
Mamy niedokończone sprawy.
Drwale ze Stonetown nadrabiają zaległości,
ale nie mogą równać się norweską potęgą.
Wygrywa drużyna z Bergen.
Nie!
W tym roku Puchar Euro jest w Antwerpii. Tam się odegramy.
Więc tam jesteś.
W Antwerpii.
Niezła próba. Wiesz, że nie mogę powiedzieć.
Jak się czuje pan Benedict?
Czasem irytujący, czasem wkurzający, a kiedy indziej po prostu irytujący.
Wciąż dręczy go niesprawiedliwość.
Podchody są dla niego tak samo ważne jak dla dzieci.
Zgadzam się. Chciałabym, żeby... Chwila.
Dokąd on idzie? Panie Benedict?
Halo?
- Dokąd pan idzie? - Na dworzec.
- Jedziemy na sympozjum. - Sympozjum?
Tak. Spójrz.
Wygłosi pan przemowę?
Jestem szanowanym naukowcem.
To nie otwarty mikrofon.
Skoro czekamy na dzieci, możemy wykorzystać ten czas.
Nie sądzisz? Prawda nie może dłużej czekać.
Nikt nie chce jej słyszeć.
Wiele razy pan próbował,
bez skutku.
Ważne, że Zatrwożenie minęło.
Co z tego, że brat zbiera pochwały,
a pana wyśmiewają?
- Kto ze mnie drwi? - Nieważne.
Ludzie wrócili do swojego życia. To się liczy.
Nazwijmy to zwycięstwem i cieszmy się nim.
Nikt nie jest bezpieczny,
gdy mój brat jest wpływowym guru. To...
Jesteśmy bezpieczni.
Ma pan prawo być o niego zazdrosny.
- To niesprawiedliwe. - Przepraszam.
Prawda jest ważna.
To nawet nie jest konferencja wysokiego szczebla.
Nie jestem zazdrosny. Przepraszam.
Panie Benedict!
Przepraszam.
- Panie Benedict. - Przepraszam. Z drogi.
Panie Benedict.
Przepraszam. Panie Benedict.
Gdzie...
Panie Benedict.
Panie Benedict?
Hej!
ROZKŁAD JAZDY
DO POSIADŁOŚCI, ZACZYNAMY PRZYGODĘ!
(PAKUJ SIĘ NA PRZYGODĘ)
Pakuj się na przygodę,
weź kilka dodatkowych ubrań.
Wszystko mam w wiadrze lub mogę kupić
za rzeczy z wiadra.
Spakuję małą torebkę przekąsek.
- To niekonieczne. - A co...
z tym?
Uniwersalne narzędzie.
Wystrugałem je do wiadra.
To miłe, ale nie mam miejsca.
Zmieścisz tam wyciągarkę.
Umiem o siebie zadbać.
Wiem, że umiesz, Kiciu, ale moim zadaniem jest opiekować się tobą.
Dodatkowo.
Musimy jechać.
A gdybym miał własne wiadro?
Może kubeł?
Byłoby super.
Masz plany na lato?
Wyślemy grejpfruta na niską orbitę.
Brzmi wspaniale.
Proszę, przyjedź. Pomógłbyś przy osłonach.
Bardzo bym chciał,
ale muszę jechać na zjazd.
To też na pewno będzie fajne.
Gotowy?
Jasne. Ale jest prawie 11.00.
Listonosz. Tak, jest punktualny.
Napisałem mnóstwo listów do Gąbka.
Na pewno są jakieś zaległości.
Dziś może pęknąć tama.
Niedługo go zobaczysz. Zobaczysz ich wszystkich.
Denerwujesz się spotkaniem z nimi?
Że to nie będzie to samo?
Ludzie porozumiewają się na różne sposoby.
Czasem to takie proste.
Poza tym, nieważne, ile czasu upłynie,
oni cię znają i troszczą się o ciebie.
To się nie zmieni.
Ale możemy zaczekać.
Miło cię widzieć.
Masz wszystko?
Baw się dobrze.
Wszyscy są tyczkowaci i dziwni.
Urośliśmy.
Nie o to chodzi.
Przytulimy się?
Nie bądź odrażający.
Musimy to uczcić.
Dobra. Wróciliśmy.
Miejmy to z głowy. Konstancja zabiła maszynę siłą woli.
Tak. Mam kilka pytań.
Ja też. Wejdźmy do środka.
Naprawdę minął rok?
Niezupełnie.
- Człowiek pies? - Zbierz dzieci.
Miło was widzieć.
To miała być radosna okazja.
- Ale? - Pan Benedict i Numer Dwa
zaginęli.
Jak to?
- Wyraziła się jasno. - Jak? Co się stało?
Benedict i Numer Dwa przemierzają Europę,
podkładając wskazówki do gry w podchody, która doprowadzi do spotkania.
Fajnie!
Co? Brzmi fajnie.
Opuścili drugi obowiązkowy meldunek.
To niezawodny system
bezpieczeństwa za granicą.
Znacie Numer Dwa. Przegapić go raz, nigdy.
Dwa razy? Nie do pomyślenia.
- Ucichli. Zniknęli. - Co robimy?
Razem z Milliganem musimy ich odszukać.
Podchody są odwołane.
Bardzo mi przykro.
Dziękuję, François.
Każda informacja może być ważna.
Niestety, my też nic nie znaleźliśmy.
Trop się urwał, a czas nas goni.
Kiedy wyjeżdżamy do Europy?
Chcemy pomóc w poszukiwaniach. Możemy pomóc.
- Przykro mi, Reynie, ale nie. - Dziękuję.
Nie.
Emocjonalnie to rozumiem, ale to nierealne.
I raczej bezowocne.
Niebezpieczne.
Chciałam zostawić to na koniec, ale tak, to może być niebezpieczne.
Za dużo niewiadomych. Nie.
Stanowcze nie.
Bardzo mi przykro.
Dzwoniłam do pani Perumal i Akademii Boatwright.
Wkrótce pojedziecie do domu.
Wiem, że to trudne.
Ale zajmiemy się tym.
Znajdziemy ich.
Nie rozumiem. Powinniśmy jechać.
Czemu zostawiają nas w cudzych rękach?
Po prostu są logiczni i zachowawczy.
Nie wiemy, gdzie są ani co się stało.
Cały czas robimy niebezpieczne rzeczy. To nasza specjalność.
Ktoś chce zobaczyć pierwszą wskazówkę w odwołanej zabawie w podchody?
- Zwinęłam ją Rhondzie. - Po co?
Jeśli podam powód, to cię pocieszy?
- Może. - Pan Benedict zniknął.
Może w studni. Albo w śrubie napędowej.
I tak już go nie zobaczymy.
Konstancjo.
Chciałby, żebyśmy zagrali w podchody.
Być może to jego ostatni dar dla nas. Jego spuścizna.
Dalej, Reynie.
Może nagrodą będzie nowa kamizelka.
Nie, nagrodą będzie ponowne spotkanie z nim.
Dał nam wskazówki, które doprowadzą nas do niego.
Gdzie był.
Dzięki nim dotrzemy do Europy i znajdziemy pana Benedicta.
Albo chociaż studnię.
Tak dotrzemy do ostatniego punktu kontaktu.
Tam złapiemy trop.
Rhonda i Mulligan nie pozwolą. Słyszałeś. To niebezpieczne.
- Wchodzę w to. - Ja też.
Pragnę granic ludzkiego doświadczenia.
Mówili, że jesteśmy zdolni do wszystkiego.
Wiecie, co zrobiliśmy i kim jesteśmy.
Tajnym Stowarzyszeniem Nicholasa Benedicta.
Znajdźmy ich.
Jaka jest pierwsza wskazówka?
„Szukasz czegoś? Otwórz mnie.
Na pewno coś twojego spoczywa we mnie.
Nadzieję zawsze masz u mnie jak w banku.
Najpierw jest lament, a później niespodzianka”.
Rymowanki to najniższa forma poezji.
„Szukana rzecz? Zależy, kto szuka.
Jeden szuka zlewki, inny szuka szpuli.
Kolejny matni, a następny matuli.
Od poszukiwacza zależy rzecz poszukiwana.
Nie łapiecie? Podpowiem, co mi zależy?
Odpowiedź, to, czym jestem, także we mnie leży".
To wszystko? To niemożliwe.
Nic tego nie pomieści.
I mówi to ktoś z magicznym wiadrem.
- Dokąd idziesz? - Do biblioteki.
Kierowco?
- Równie dobrze mógłby to być manekin. - Nieubłagany.
Przepraszam.
Kierowco.
Kierowco!
- Smalcu? - Nie.
Nie?
Przynajmniej mamy zapasy na wypadek porwania.
Tak.
Czemu tak o nas dba, skoro chce nas skrzywdzić?
Wielu socjopatów jest niezwykle uprzejmych.
Z pewnością zrobił to jakiś potężny dobroczyńca.
Ale tak, ktoś, kto chce pomóc. Tak.
Słownik, oczywiście. Hasła są ułożone alfabetycznie.
„Nadzieja po rozpaczy, przed niespodzianką”.
„Odpowiedź, to czym jestem, także we mnie leży".
- Definicja słownika... - Jest w słowniku.
Ale w którym? Benedict ma na ich punkcie obsesję.
W domu jest ich 17, 28, jeśli liczyć języki obce.
Tyle było ostatnio.
Dużo się wydarzyło, odkąd odszedłeś.
Zdobył wiele słowników.
Musimy się rozdzielić.
- Gąbek. Biblioteka. Wy... - Gabinet Benedicta.
Słownik.
Nie rozumiem jego systemu układania.
Nie ma żadnego systemu.
Biblioteka w Boatwright na pewno jest zorganizowana.
Jest. Prawie wszystko jest.
Wyobrażam sobie.
Jak idzie dostarczanie poczty?
- Dostarczanie poczty? - Losowy przykład.
- Jak to działa? - Wrzucamy listy do skrzynek.
Każdy ma skrzynkę pocztową. Nic specjalnego.
Choć to zabawne.
Mają stoliki dla klubów studenckich.
Sporty, debaty.
- Pewnego dnia Koper i Pszczółka... - Pszczółka?
Brady Beesley?
Ubrali się na czarno,
rozstawili stolik z pustym, czarnym znakiem i identyfikatorami.
Klub Nicości. Zapisało się chyba 25 osób.
- Przezabawne. - Super.
Wygląda na to, że system pocztowy jest sprawny.
Nie wiem, o czym mówisz.
Ale tęskniłem za tobą.
Miło cię widzieć.
SŁOWNIK UNIWERSYTECKI
- Chcę poznać życie na wsi. - Dobrze.
- Doisz krowy? - Czasami.
- Karmisz świnie? - Jeśli trzeba.
Zbiory?
Tylko podczas żniw.
Co zbierasz? Samotność?
- Z pewnością nie samotność. - O tak.
Ty i twój ojciec przeciwko światu.
Trochę jak ty.
Jak to jest mieć Benedicta za ojca?
Nie tatę, współlokatora.
Dobra.
Stosowny dystans, inteligentne rozmowy.
Pozwalam mu wygrywać w szachy, a on przynosi mi pożywne jedzenie.
Nie wiem, czego szukam.
- W końcu coś prawdziwego. - Co?
Mówiłam o słownikach.
Możesz mi dokuczać, ale mnie lubisz.
Sama to przyznałaś.
Cześć.
Co się dzieje?
Poszerzam swoje słownictwo.
Mało książek na farmie.
Chcesz więcej książek na farmie? Chętnie złożę zamówienie.
Moja kolekcja obejmuje thrillery historyczne.
Nie trzeba. W porządku.
Dobra.
Pomóc wam w czymś? Nic się nie dzieje?
Nie.
Do zobaczenia.
Zamknij się.
- Masz słownik? - Nie, tylko myszkuję.
Znalazłam.
Książka w książce.
„Podróżnicy powinni prowadzić dzienniki.
Dzienniki zawierają sekrety.
Czytaj szybko i ruszaj dalej.
Szczęśliwej podróży. Pan Benedict”.
Co tu jest napisane?
To...
bełkot.
Ostatnie słowo na każdej stronie jest kursywą.
„Zdejmij róże
i poważnie zaryzykuj.
Zajmij się szyciem. Weź moją linijkę.
Weź moją przynętę, odpowiedź,
rekinek, skrót, poznaj fragment,
wędlina, skrót, hak".
- I tyle. - Dobra.
- Bardzo jasne. - Co to znaczy?
Ktoś czuje, że wpadł w trans?
Może to coś strukturalnego.
Ukryty schowek w ukrytym schowku?
Strukturalne. Tak. Daj mi to.
- Co robisz? - Konstancjo.
Te strony mają różne rozmiary.
To brzeg nieobcięty. Luksusowe książki takie mają.
Pan Benedict nie poprosiłby nas o zbezczeszczenie książki.
- Tak, czuję się nieczysta. - Czas ucieka.
Pospieszmy się.
Czytaliśmy powoli. Mieliśmy czytać szybko.
„Znajdź skrót”.
Idź na skróty.
- Co to jest skrót? - Statek.
- Statek? - To nie jest zwykły statek.
Najszybszy na świecie.
Prenumeruję Miesięcznik Morski.
- George, jako młody człowiek, to smutne. - Co?
To niesamowite okno na świat.
Wiadomości, polityka, opinie, przepisy.
Benedict wie, że lubisz żeglarstwo.
Dużo o tym rozmawialiśmy.
Wiedział, że wiesz.
Więc to statek.
- Który jest teraz w porcie. - Jak...
Społeczność żeglarska
zna położenie okrętów flagowych.
Wszyscy to wiedzą, Kate.
Więc jeśli mamy wypłynąć dzisiaj...
Jedźmy do portu.
Po prostu do portu? A potem co?
Rozgryzie to. Taki był plan.
Wszystko się wyjaśni.
Wierzę w to.
Naprawdę to zrobimy?
Znajdziemy ich.
Ale musimy być zgodni.
Zrobimy to?
Zrobimy to.
Mówi Rhonda. Tak?
PORT W STONETOWN
SYSTEM TRANSPORTU W STONETOWN
Odpowiedzcie, proszę! Niedługo po was przyjadą.
Milligan!
Przepraszam, musieliśmy wziąć sprawy w swoje ręce.
Nie martwcie się. Będziemy uważać.
Co?
SKRÓT.
Ostatnie wezwanie na SS Skrót.
Wszyscy na pokład.
Ostatnie wezwanie na SS Skrót.
Weatherball, Kate?
Muldoon, Reynard?
Może są pod innym nazwiskiem?
A pan Nicholas Benedict? Muszą tu być.
Jak mówiłam, rzadko zostają bilety do odebrania.
Zwykle są dostarczane z pokwitowaniem odbioru.
Dostarczane.
Prawie bez wyjątku.
Proszę, inni potrzebują obsługi.
- To było drugie ostrzeżenie. - Proszę.
Wymienimy jeszcze kilka nazwisk.
Wykluczone.
Rhonda Kazembe. Milligan?
Rozumiecie, czemu tracicie wiarygodność.
Mamy bardzo mało czasu.
Następny, proszę.
Nie przewidzieliśmy sytuacji z biletami,
- zanim w ogóle zaczęliśmy. - Musimy coś wymyślić.
Ten plan był co najwyżej naiwny.
Dokąd idziesz?
- Musimy być na tej łodzi. - Statku.
Nazwij go łodzią, dostaniesz burę.
- Burtę. - Co?
- Nieźle. - Potrzebuję pomysłów.
Jeśli to nie znak, to nie wiem, co nim jest.
Potrzebują nas.
Kto wie, co im grozi?
CUKIER RAFINOWANY
Już czas.
Przynajmniej dostaliśmy dobre śniadanie.
To miłe.
A, on.
Miło cię widzieć, bracie.
I twoją wspólniczkę.
Żądam natychmiastowego zwolnienia.
Zwolnienia? Z czego?
Nie ograniczaj perspektywy, wspólniczko.
Numerze Dwa.
Nie mam wglądu w waszą hierarchię.
- Dlaczego? - Co „dlaczego”?
Czemu tu jesteśmy?
Nie mogę się doczekać, aż się tym z wami podzielę.
Wiem, że będziecie…
zachwyceni.
Za późno.
- Bon voyage. - Bon voyage.
A to... niespodzianka.
Słuszne spostrzeżenie.
To nie w stylu Reynie'ego.
To w stylu Kate.
Mówiliśmy im, że mogą wszystko.
Prosiliśmy, by tacy byli.
- Może... - Nam uwierzyli.
Napisy: Anna Jasiewicz